Σάββατο, Απριλίου 02, 2005

"Ζεις ρε;"

Γελάτε μπαγάσηδες με τα κουλά που μου συμβαίνουν και αν και δεν έχω όρεξη τρελή, θα σας χαρίσω άλλο ένα, μια παλιά ιστορία, για να κάνετε γουικέντ με χιούμορ, αρκούδος μέηντ.

Αγοράζω κομπιούτερ, φρέσκο, μπράντ νιού θίνγκ. Του κουτιού.

Με τα εξ-πιά του, και τα σέα του, και τα μέα του. Οθόνη δεν είχε, αλλά κοτζαμάν γαϊδούρι να το κοιτάξω στα δόντια; Αλλωστε, με τόσα που έδωκα, σιιιιιγά μην μου βάζανε και οθόνη.

Τέλος πάντων, τoν πήρα. Με γειές. Φτου σου.

Μια Πέμπτη να ήτανε θαρρώ, το κουβαλάω το κουτί μέχρι το σπίτι, βαριά η ρουφιάνα η βιομηχανία - μου φεύγει η μέση. Εν ολίγοις, δεν είναι της επιστροφής. One way ticket - αμα μου βγάλει πρόβλημα προτιμώ να το φάω παρά να το επιστρέψω.

Παρένθεση με νόημα: για να ξυπνήσω το πρωϊ, βάζω τον ΟΤΕ και με ξυπνάει. Μια κυρία με την γλυκειά της την φωνή μου λέει οτι ξύπνα ρε παπάρα, όχι μόνο ξημέρωσε, αλλά μέχρι να σηκωθείς, ο ήλιος ψόφησε. Αλλά, πάντα γλυκά και χαριτωμένα.

Επιστρέφω στο θέμα. Το κομπιούτερ το εγκαθιστούμε, δουλεύει, κάνει και θόρυβο η σαχλαμάρα, γρου-γρου ο ανεμιστήρας, δεν βαριέσαι. Είναι και τα πρώτα μου εξ-πι, κάνω το κέφι μου, ώωω τι ωραία πράματα είναι τούτα, μεγαλεία.

Εν ολίγοις, νυχτώνει. Ωρα για ύπνο. Τονε κλείνουμε, με βαριά καρδιά, κανονίζουμε για μας ξυπνήσουνε οι ΟΤΕτζίδες, όνειρα γλυκά.

Ντριν-ντριν ο τηλέφωνος. Ωρα να ξυπνήσεις ρε μπαγάσα. Πάω να το σηκώσω - το 'χω στο διπλανό δωμάτιο, δεν είχε βγάλει ακόμα την προσφορά ο Γερμανός με τα ασύρματα.

Βρίσκω το κομπιούτερ ανοικτό.

Με κοιτάει - το κοιτάω. Ρε εγώ δεν σε έκλεισα εχτές; Δεν μιλάει. Λέω, δεν μπορεί, θα το ξέχασα πάνω στην χαρά μου. Τον κλείνω, με το εξφάιλς στο μυαλό δεν με ξαναπαίρνει και ο ύπνος, γκαντεμιά, δεν βαριέσαι.

Πάω γραφείο, γυρίζω, παίζω με τον καινούργιο μου φίλο, τον κλείνω και μία δοκιμαστική μπας και ανοίγει μόνος του, όχι, φυσιολογικότατος.

Μάγκας.

Σαββάτο και Κυριακή, όλα καλώς.

Δευτέρα, ξυπνάω, η γνωστή διαδικασία..

..ο κομπιούτερ ανοικτός.

Οχι ρε φίλε. Πόλτεργκαϊστ. Ντεζαβου. Τέλος πάντων, λέω θα τον ξέχασα εψές, δεν βαριέσαι, καινούργιος είναι δεν παθαίνει και τίποτα να δουλέψει και καμία υπερωρία.

Το βράδυ τον αφήνω ανοιχτό, να κόψει καμιά ταινία να βγάλει τα λεφτά του. Ολοι δουλεύουνε σ΄αυτό το σπίτι. Αρα την Τρίτη, που τον βρίσκω ανοικτό, όλα καλώς.

Το βράδυ της Τρίτης, τον σβήνω. Ξεκουράσου.

Την Τετάρτη το πρωϊ τον βρίσκω ανοικτό.

Ρε λέω, μπας και μου τον δώσανε μεταχειρισμένο και ήταν σε κανένα γραφείο δημοσίου, και έμαθε να ξυπνάει κατά τις έξι;

Αλλά με τρώει και η αμφιβολία. Μήπως τον άφησα εγώ;

Το βράδυ τον κλείνω. Καλά. Σίγουρα. Το κοιτάω: εκλεισες ρε σκασμένο ή προσποιείσαι;

Το πρωϊ, ανοικτός. Ντούρος.

Οχι ρε παιδιά, με χάνετε. Αυτό ήτανε. Φωνάχτε γιατρούς, βάλτε μου ασπρόρουχα, με χάνετε, γεια σας. Σηκώνομαι τα βράδια, νυχτοπερπατάω, και αντί να τριγυρνάω με τα χέρια απλωμένα και να χαζεύω την ζωή απο τα μπαλκόνια, όπως κάθε φυσιολογικός άνθρωπος, τσακίζω τα IRC και τα Evolution Soccer.

Και που να το πω; Στον γιατρό μου; Γιατρέ μου ο κομπιούτερ ανοίγει μόνος του για να με χαιρετίσει το πρωϊ; Στους φίλους μου;

Ξέρεις πόσο γρήγορα ψάχνεις παρέα αμα πεις τέτοιο πράγμα στους φίλους σου;

Λέω άμα και αύριο τον βρω να με περιμένει, θα ψάξω βοήθεια. Χελπ.

Πρωϊ - πρωϊ φοβάμαι να πάω στο δωμάτιο. Μπαίνω, γουρ-γουρ ο ανεμιστήρας. Ανοικτός φωτεινός, έτοιμος για χρήση.

Παίρνω τηλέφωνο το μαγαζί που το αγόρασα. Όταν το 'χα πάρει ήταν μόνο ένας τύπος - τώρα το σηκώνει μία κοπέλα.

Ε, λέω, αμα είναι το ριζικό σου να ξεφτιλιστείς...

- "Ε, γεια σας, είχα πάρει ένα μηχάνημα απο εσάς, πριν λίγες μέρες"

- "Ναι". Α, ωραία, καταλαβαίνει. Μέχρι εδώ, καλά.

- "Ναι, και αντιμετωπίζω ένα μικρό πρόβλημα".

- "Πείτε μου". Η κοπέλα βαριέται - εμφανώς όμως.

Κάτσε να δεις τι σου χω μετά μικρή.

Πως το λένε τώρα αυτό;

- "Να... Ανοίγει μόνος του".

- "Ορίστε; τι εννοείτε;" Το κέρδισα το ενδιαφέρον σου ε; Kαλωσήρθες στον εφιάλτη μου.

- "Να το πρωϊ όταν ξυπνάω, τον βρίσκω ανοικτό".

- "Μήπως τον ανοίγετε εσείς; Μήπως τον ξεχνάτε ανοιχτό;"

Αν ισχύει ένα απο τα δύο, τότε καλύτερα να πάρω τον γιατρό μου.

- "Ε... όχι, απο όσο ξέρω κανείς δεν τον ανοίγει. Ανοίγει μόνος του".

Μπαγκράουντ μουσική: η ζώνη του λυκόφωτος. Νανανανα..

"Μισό λεπτό να σας δώσω..." τον γιατρό; "..τον τεχνικό".

Αντε, καλά - τι να τα πεις σε έναν, τι σε δύο.

- "Παρακαλώ;"

Ανενημέρωτος. Έπρεπε η μικρή να στα πει, σε άφησε να φας την κρυάδα και για κοίτα; σε καμιά γωνιά θα είναι και θα σε χαζεύει να ακούς τα μαντάτα. Αλλά τι να του πει; Οι πελάτες σου είναι κλινικές περιπτώσεις;

- "Να, το και το. Μόνος του."

- "Αυτό, δεν το έχω ξανακούσει."

Σώπα γιατρέ. Εμ, έτσι μαθαίνει ο κόσμος.

- "Ναι." Σειρά μου τώρα.

- "Μήπως χτυπάει το τηλέφωνο;"

Ωπ! είσαι μάγκας! που το ξέρεις βρε κερατά;

- "Ναι, χτυπάει κάθε πρωϊ"

"Ε, αυτό είναι. Υπάρχει μία εντολή στο bios.." πως; "..που το ενεργοποιεί αν έχετε συνδέσει το μόντεμ και χτυπάει το τηλέφωνο. Το χρησιμοποιούν για να λαμβάνουν fax μέσω υπολογιστή."

Μου λέει πως να το απενεργοποιήσω. Το κάνω. Τον κλείνω. Το δοκιμάζω - με παίρνω τηλέφωνο από το κινητό. Αδιάφορος, κοιμάται.

Ακόμα και τώρα δεν μου 'χει περάσει: καμιά φορά τον κοιτάω στραβά:

Ζεις ρε;


Ρουφιάνα τεχνολογία όμως, έ; Γι' αυτό στο Δαφνί δεν βάζουνε κομπιούτερς.

Αποτοξινωση.

Τούτο το blog έχει μεταφερθεί στην διεύθυνση http://www.arkoudos.com/... Δεν έχει νόημα να κάνετε comment εδώ, αντιθέτως, αναζητήστε το ίδιο Post στο καινούργιο site!

11 Comments:

Blogger Blogarismenh said...

Πολύ ωραία ιστορία Αρκούδε!! Χεχε.. Πούλα την στα κανάλια..θα γίνει χαμός!!φαντάζομαι την λεζάντα που θα περνάει από κάτω από τα παράθυρα στην τηλεόραση... "σε λίγο ρεπορτάζ για τον υπολογιστή υπνοβάτη" :-D

4/03/2005 11:55:00 π.μ.  
Blogger thas said...

Ωραία και η φωτό σου στον Ταχυδρόμο, να προσθέσω. Όλες ήταν ωραίες, νομίζω το δυνατό σημείο του άρθρου αυτού. Γιατί κατά τα άλλα, δεν έχω βρει ούτε έναν "πατριώτη" ως τύπο μπλόγκερ- τέλος πάντων. Ήταν βέβαια το πιο αναλυτικό όλων...

4/03/2005 12:13:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

poli cool istoria

4/03/2005 12:25:00 μ.μ.  
Blogger arkoudos said...

Blogarismeni, δεν το δίνω στα κανάλια. Συνέντευξη στον Τριανταφυλλόπουλο - τύπου Βαβύλη, με λάπτοπ στα χέρια...

Είδες thas; Είδες ρεζιλίκια; α-πα πα πα, τσάμπα παλεύω να δείξω οτι είμαι σοβαρός. Με κάτι τέτοια ψωνικά που κάνω, θα μου πετάτε γιαούργια σε λίγο...

(όχι με μέλι! όχι με μέλι!)

Ανώνυμε, νά 'σαι καλά.

4/03/2005 01:45:00 μ.μ.  
Blogger kukuzelis said...

Το 'χω πάθει κι εγώ. Και νόμιζα ότι είχα ιό. Ευτυχώς που υπάρχεις και μαθαίνω. Το δικό μου πρόβλημα διορθώθηκε μόνο του.
*
Σοβαρότατος μου φάνηκες στη φωτό. Arkoudos artistique. Δεν μπορώ όμως να καταλάβω γιατί η Εύη βγήκε πιο όμορφη. Go figure.
*

4/03/2005 02:20:00 μ.μ.  
Blogger etc said...

Καλά! Φοβερή ιστορία!...
Τα...ρα... Τα...ρα... Τα...ρα... Τα...ρα... Τα...ρα...
(Μουσική του «Ζώνη του Λυκόφωτος»)

Εγώ, φίλε μου, θα μπορούσα και να είχα σαλτάρει!

Με γειά ο υπολογιστής πάντως!

4/03/2005 02:32:00 μ.μ.  
Blogger arkoudos said...

Φυσικά kuk βγήκε πιο όμορφη η Εύη - αυτό ήταν αναμενόμενο:

Συγκρίνονται οι πριγκίπισσες με τους αρκούδους;

ect, εγώ δεν γλύτωσα - σάλταρα! :) Η ιστορία πάντως είναι παλιά, έτους, ο υπολογιστής βγήκε καλός(*).

(*) Γράφω απ' αυτόν τώρα, μπορώ να γράψω οτι δεν είναι καλός; ακόμα πιστεύω οτι είναι ζωντανός, αμα γράψω κακιά κουβέντα, θα μου κάψει κανέναν δίσκο!

4/03/2005 03:54:00 μ.μ.  
Blogger Your Man said...

Γιατί *ΡΕ* δεν ενημερώνετε τον κόσμο να ξέρει να πάρει και Ταχυδρόμο;

Αφού το ξέρετε, μόνο Κυριακάτικες αγοράζω, ρε ενημερώστε ρε!

4/03/2005 09:16:00 μ.μ.  
Blogger Oneiros said...

Ούτε εγώ το πήρα χαμπάρι το αφιέρωμα. Αν το έχει κανείς σκαναρισμένο, ας το προωθήσει κι από εδώ.

4/04/2005 04:37:00 μ.μ.  
Blogger diafanos said...

Iν σλάιτλι ανριλέιτεντ νιουζ, μπορώ να ψηφίσω t44.jpg? ;)

4/04/2005 05:15:00 μ.μ.  
Blogger nina said...

Γεια σου arkoude! Βασικά και εγώ το άρθρο στον ταχυδρόμο διάβασα και μπήκα στον Blogόκοσμο! Τελος πάντων τουλάχιστον η ιστορία σου με το Computer είχε και μια λογική και κατανοητή εξήγηση! Εγώ είχα πάθει και συνεχίζω να παθαίνω κάτι ανάλογο με την τηλεόραση. Στο σαλόνι, πίσω απο το πιάνο μου είναι η τηλεόραση. Μια μέρα λοιπόν έπαιζα πιάνο και ξαφνικά ανοίγει η τηλεόραση και βλέπω στην ΕΤ τη συνεδρίαση της βουλής και την κεφάλα του Παπαντωνίου. Λέω, δεν πάει στα κομμάτια, κάτι έπαθε και άνοιξε. Έλα όμως που άρχισε ξαφνικά να αλλάζει και απο μόνη της κανάλια και να αυξομοιώνει την ένταση του ήχου...! Είχα δει και το προηγούμενο βράδυ θρίλερ και τα'παιξα τελείως...δεν ξέρω πως γλίτωσα το εγκεφαλικό! Τελικά, μετά απο μερικά παρόμοια περιστατικά έμαθα ότι ο κύριος που ζει απέναντι έχει την ίδια τηλεόραση με μένα. Την έβγαζε στο μπαλκόνι το καλοκαίρι και γι'αυτό μάλλον άνοιγε και η δική μου. Κουλό? Και σκέφτομαι,ρε γαμώτο στην Γλυφάδα ζω, δεν μένω σε χαρτόκουτο, ούτε το ένα σπίτι είναι κολλημμένο με το άλλο, είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια πράγματα? Αυτά... Το μόνο που απομένει είναι να συναντήσω εξωγήινο...!!!

4/05/2005 09:12:00 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Τούτο το blog έχει μεταφερθεί στην διεύθυνση http://www.arkoudos.com/... Οσες καταχωρήσεις υπάρχουν εδώ, μπορείτε να τις βρείτε και εκεί, και καλύτερες!