Παρασκευή, Μαρτίου 18, 2005

"Φάε μια τούρτα, να βγάζεις μαλλιά"

Κάναμε δυο γενέθλια, μαζεμένα στο γραφείο. Ενα χθες, ένα σήμερα.



Σε μία εταιρεία χιλίων και κάτι ατόμων, είμαστε οι μόνοι δέκα-δώδεκα που κάνουμε ακόμα πάρτυ εκπλήξεις στους άλλους.

Βασικά, τότε που το ξεκινήσαμε, είμασταν περισσότεροι. Οταν κάποιος είχε γενέθλια, την ίδια μέρα, μαζεύαμε λεφτά, αγοράζαμε τούρτα, παίρναμε δώρο, και κατά το απογευματάκι, τσουπ, "να ζήσεις μυστήριε, και χρόνια πολλά, μεγάλος να γίνεις - φάε μια τούρτα", χαρές, γλέντια, απο όλα που κάνουμε εκεί στο χωριό.

Αμα δε γινόταν και Παρασκευή, έμπαινε και όλως τυχαίως ένα μπουκάλι. Ολως τυχαίως, μπαίνανε και δύο, και τρία που λέει ο λόγος - εμείς να 'μαστε καλά.

Κοινώς, γινόμασταν ελαφρώς, και όλως τυχαίως) λιάρδα.

Δύο καταστάσεις αλλάξανε(;) τις συνιστώσες:

Πρώτον, μετακομίσαμε. Χάσαμε την αυτονομία μας, όλες οι εταιρείες σε ένα κτήριο. Το οποίον σημαίνει ότι κλάνεις εδώ (μετα συγχωρήσεως) και το μυρίζονται τρεις-τέσσερις διευθυντάδες δίπλα.

Και επειδή χαρές και γλέντια δεν πάνε με κουστούμια και γραβάτες, σφιχτήκαμε. Που 'ναι τα γλέντια τα καλά, οι μεγάλες ξεφτίλες, οι χαμένοι έρωτες, οι ανομολόγητες καταστάσεις, και όλα αυτά τα συστατικά που αποτελούν ένα καλό πάρτυ. Πάνε, και μπορεί ο μεγαλέξανδρος να ζει, αλλά τούτα ψοφήσανε.

(Αμ δε.)

Δευτερον, το πήραμε χαμπάρι. Οπερ, έχεις γενέθλια, και την περιμένεις την φάση. Λες όπου να 'ναι σκάει μύτη τούρτα, και προετοιμάζεσαι να κάνεις τον έκπληκτο "Ωπ! παιδιά!" λες και ο διπλανός που λείπει τέσσερις ώρες απο το γραφείο δεν σου έδωσε το hint-άκι να πάρεις κάτι -βρε αδελφέ- χαμπάρι.

Το δώρο έπαιρνε, γκαραντί.

Οπότε, το ξεφτιλήσαμε. Στην αρχή, το κάναμε την επόμενη μέρα, μετά μέσα στην εβδομάδα. Καταλήξαμε να το κάνουμε το παρτάκι δύο μήνους μετά, και βάλε.

Οσο και να είσαι ρε φίλε προετοιμασμένος, θα περάσει μιά μέρα, μιά βδομάδα, έναν μήνα μετά το ξέχασες. Εκεί που δε το περιμένεις, τσουπ, τούρτα, κεράκι, και αντε γειά μας, να ζήσουμε να σε χαιρόμαστε.

Και επειδή τούτο δω το μπλόγκ είναι -όσο να πεις- τόταλυ αυτοκαταστροφικά ειρωνικό, πάρτε μάτι την δική μου ξεφτίλα σε παρένθεση:

Είναι τα δικά μου γενέθλια. Και ό,τι έχει ξεκινήσει το πρότζεκτ "ασε τον πούστη να περιμένει". Περιμένω μέσα στην ημέρα, τίποτα. Περνάει η μέρα, η επόμενη, κλείνει η εβδομάδα, νάδα.

Ρε συ;

Μπαίνουμε στην καινούργια, στην μέση, η ουρά έμεινε, πάει και εβδομάδα νάμπερ του. Εμενα εντωμεταξύ, με έχουνε ζώσει τα φίδια. Λέω "αχάριστοι, όλο γι αυτούς τρέχω, για τα γενέθλια τους, να πάρω δώρα και τουρτες" - σαν παιδάκι. Κλαίγομαι.
Πιάνω μιά συνάδελφο, την Ελένη - λέω ρε Λενιώ, με ξεχάσατε; Και μου σκάει το παραμύθι: "σου 'ρχονται βλάκα".

Εμ. Βλάκας όντως. Πήρα γαμάτο δώρο, και το φχαριστήθηκα τριδιπλα που με θυμηθήκανε, γιατί είμαι και μοναχοπαίδι, και θέλω προσοχή, αγάπη και προδέρμ.

Και για να κλείσει ωραία η παρένθεση, όταν ήρθε η σειρά της Ελένης, περίμενε κανά δίμηνο και βάλε. Δεν εφταιγα εγώ, άλλοι το κανονίσανε.

Ακου το ζώον παρεξηγήθηκα κιόλας οτι με ξεχάσανε.

Τέλος πάντων, περασμένα και άγραφα.

Το θέμα είναι οτι το μαθημένο το σκυλί, όσο και να το πείσεις να κατουρήσει όξω, μέσα έμαθε (δικό μου αυτο, δημώδες). Που σημαίνει οτι το πάρτυ θα το κάνουμε, τα χρόνια πολλά θα τα πούμε, δε πα νά 'ναι και είκοσι διευθυντάδες δίπλα. Αδιάφοροι. "Να ζήσεις παπάρα και χρόνια πολλά, φάε μια τούρτα, και βγάλε μαλλιά". Ατάραχοι. Και χειροκρότημα, και πάρε το δώρο σου μεσιέ, και πάρε και την κάρτα, και χο-χο-χο τι ωραία που τα λέει ο μπαγάσας εδω.

Εν ολίγοις, μουρλοκομείο.

Και μου κάνει εντύπωση: Είμαστε καμιά δωδεκαριά και χαλάμε τον κόσμο. Σε έναν όροφο εκατό νοματαίων. Τα άλλα τμήματα, στα δικά τους, δεν ζηλέψανε μιά φορά; Να πούνε ρε παιδιά, να μαζέψουμε - όχι για δώρο, μια τούρτα και ένα κεράκι. Τρία ευρώ ο καθένας. Οι δικοί τους οι απέναντι δεν έχουνε γενέθλια;

Φυτρωμένοι είναι;




Προς αποφυγή παρεξηγήσεων: Και τα δύο γενέλια ήταν συναδέλφων: Τα δικά μου αργούν ακόμη - 11 Απριλίου είναι αν νιώθετε την αυθόρμητη ανάγκη να μου κάνετε δωράκι...

Τούτο το blog έχει μεταφερθεί στην διεύθυνση http://www.arkoudos.com/... Δεν έχει νόημα να κάνετε comment εδώ, αντιθέτως, αναζητήστε το ίδιο Post στο καινούργιο site!

10 Comments:

Anonymous papillon said...

Περνάω σφαίρα, αφήνω τις ευχές ("χρόνια πολλά", "περαστικά", "καλό καλοκαίρι"-24 βαθμούς λέει σήμερα,"καλό Σαββατοκύριακο" και τις σχετικές ιστορίες..)και την ξανακάνω ταχύτατα, διότι ψηνόμαστε ομοιοτρόπως από τον πυρετόν, και έχομεν φάει καταστολήν βαρβάτην!

υγ. "Θάνατος στα μικρόβια! Λευτεριά στα λευκά αιμοσφαίρια!"

3/19/2005 02:04:00 μ.μ.  
Blogger Taflinel said...

Καλόχρονος, ανεξάρτητος και με όσο μαλλί σου χρειάζεται... ;)

3/20/2005 12:32:00 π.μ.  
Anonymous Dimitra said...

Καλά, έχω πάθει πλάκα με το ευχητήριο τραγουδάκι σου - παίζει συνέχεια στο μυαλό μου (α-πα-πα), γιατρέ είναι σοβαρό???
Όσο για τα μαλλιά, άσ'τους να λένε παιδί μου, άσ'τους να λένε, είναι η κρυφή γοητεία σου, I'm sure.

3/20/2005 12:12:00 μ.μ.  
Blogger arkoudos said...

Διόρθωσα με μία υποσημείωση στο άρθρο την παρεξήγηση που άφησα να εννοηθεί οτι εγώ είχα γενέθλια. Τσου. Αλλά οι ευχές σας, αδέλφια μου, μου εφραίνουν την καρδιά.

papi, πε-ρα-στι-κά, ξέρω τι τραβάς, είμαι προσφάτως παθών,

tafl, εχω περισσότερο μαλλί από όσο μου χρειάζεται, θα τα πούμε αυτά εν ευθέτω χρόνω,

δήμητρα, όχι, γιατρέ μου, δεν είναι σοβαρό. Αλλά για το άλλο θέμα, περί γοητείας, you got that right! :)

3/20/2005 03:04:00 μ.μ.  
Anonymous Δ/ said...

Ναι, ναι, ως soon-to-be-(hopefully)-doctor, είμαι καλή σ'αυτά, τα 'πιάνω' εύκολα, πουλιά στον αέρα, κτλ κτλ
Και, τελοσπάντων, ως κριάρι, δεν είναι τα ΜΑΛΛΙΑ στο κεφάλι για τα οποία πρέπει να ανησυχείς, ε? ;-)

3/20/2005 07:17:00 μ.μ.  
Blogger arkoudos said...

Touche :)

3/20/2005 08:53:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Μπράβο, συνεχίστε έτσι(εσείς οι δέκα-δώδεκα), κόντρα στο ρεύμα!
Σίγουρα και οι άλλοι θα σκάνε από τη ζήλια τους.

Ελ.

Υ.Σ. Έξυπνος τρόπος για να υπενθυμίσεις πότε έχεις τα γενέθλιά σου!! χε,χε!!!

3/21/2005 10:34:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Υ.Σ.2 Νομίζω ότι όλοι χρειάζονται στοργή, proderm και αγάπη, ανεξάρτητα από το πόσα αδέρφια έχουν. Πίστεψέ με, σου το λέω εγώ που δεν είμαι μοναχοπαίδι.
Ελ.

3/21/2005 11:10:00 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Αγαπητέ Ιωάννη,

Η όλη διαδικασία (παίρνω δώρο - τούρτα -κάνω έκπληξη) ξεκινάει με βασική προϋπόθεση ότι είναι πέντε-δέκα μέσα σε κάποιον εργασιακό χώρο που κάνουν

και παρέα εκτός (έστω πίνουν καφέ και πάνε και κανένα σινεμά) οι οποίοι ΘΕΛΟΥΝ να πάρουν δώρο και αντί ο καθένας να πάρει τη δική του μικρή

μαλακιούλα, τα μαζεύουν όλοι μαζί και παίρνουν μια μεγάλη.

Μέχρι εδώ καλά.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν ο κύκλος διευρύνεται. Π.χ. θέλεις να πάρεις δώρο για το Στέλιο, έρχεσαι μου λες δώσε ρε το κατιτίς να του πάρουμε δώρο. Εγώ τον

Στέλιο το αγαπώ τον εκτιμώ (λέμε τώρα) αλλά δεν γουστάρω να του πάρω δώρο. Από την άλλη νιώθω και λίγο άσχημα να σου πω πως δεν τα δίνω τα

ρημαδοδέκα ευρώ. Και επειδή ψωμόλι δεν είμαι πες ότι τα δίνω. Υπάρχουν εβδομάδες με δυό γιορτές - δυό γενέθλια, οπότε ένα σαραντάρι το θες έτσι για το

γειά σου.

Ας περάσουμε τώρα στη θέση του γυρουλά (αυτού που πάει να τα μαζέψει).
Την πρώτη φορά πας σε πέντε δέκα-σίγουρους:
"Γειά σας έχει γενέθλια ο Γιάννης, θα δώσετε το κατιτίς σας;"
Να το δώσουμε σου λένε, το διοργανώνεις το πράμα, γίνεται το τζέρτζελο το απόγευμα στην κουζίνα, σου ρχονται άλλοι δέκα απογοητευμένοι και καλά, ενίοτε

και τσαμπουκαλεμένοι.
"Μα καλά ΕΜΕΝΑ γιατί δεν μου είπες να βάλω λεφτά;"
"Μα βρε Μαρία μου δεν ήξερα ότι κάνεις παρέα με τον Γιάννη"
"Εγώ?!!?? που μαζί ξενυχτάμε πάνω από αφιερώματα, από 3D animation, από ΗΤΜL, PHP, ASP, NBA, MBA, τσαχτιμινιμινιμ;"
Σκέφτεσαι "Μην ξεχάσω να πω στην Μαρία την επόμενη φορά να βάλει φράγκα"
Πας την επομένη "Γιορτάζει η Ελένη, βάζεις φράγκα;"
Σε κοιτάει με βλέμμα απλανές "Ρε γαμώτο, πρέπει να πάω στην τράπεζα να βγάλω, το παίρνετε και μετά μου λέτε"
ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ λοιπόν έχει μαζέψει στο τέλος της γύρας 140 ευρώ, στην τσέπη σου έχεις 60, πας και παίρνεις το MP3 player, την mandarina την τσάντα, το παζλ

με τις φωτογραφίες όλων + την κάρτα "να-μείνεις-όπως-είσαι-είσαι-η-καλύτερη-η-θεά-η-μια-και-μοναδική".
140-60=80
Την επόμενη εβδομάδα τα δέκα ευρουδάκια τα θυμούνται δύο (άντε τρεις στο τσακίρ κέφι).
Οπότε πήρες δώρο 60 ευρώ στην Ελένη που τι σου είναι η Ελένη δηλαδή, σάμπως ήπιατε Hayg και Sakis μαζί, ή μήπως την ήξερες και από την προηγούμενη χιλιετία;
Άσε που μετά από δυό γύρες, στην τρίτη προχωράς στους διαδρόμους ανάμεσα από τα cubicles και νιώθεις ότι έχεις τον ανθρωποδιώχτη ή καλύτερα ότι ΕΙΣΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΔΙΩΧΤΗΣ. Πέφτει σήμα τηλεφωνικό από το πρώτο γραφείο στα υπόλοιπα "ΡΕ κρύφτε τα πορτοφόλια σας, έρχεται ΑΥΤΗ να μαζέψει φράγκα" και βλέπεις ορδές να τρέχουν προς νερού τους (γιατί όλα και όλα είμαστe ντόμπροι άνθρωποι και μας αρέσουν μόνο αλήθειες, αλλά επειδή είμαστε ΠΟΛΥ cool τύποι και το χρήμα ξεχυλίζει από τις απίθμενες τσέπες μας, δεν μπορούμε να πούμε ΡΕ ΦΙΛΑΡΑΚΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΞΕΡΩ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΤΟΥ ΠΑΡΩ ΔΩΡΟ;), άλλους να ρίχνουν σεντόνια από τα παράθυρα για να γλιτώσουν κλπ ευτράπελα.

Για να ολοκληρώσω την τοποθέτηση μου έχοντας αναλύσει σφαιρικά το φαινόμενο (και τέτοια κάνω), μπαίνω και στη θέση του εορτάζοντος.
Οι μισοί από τους παρευρισκόμενους της έκπληξης, μου έχουν πάρει δώρο επειδή πρέπει (είχα βάλει και εγώ φράγκα όταν τους πήραν δώρο οι υπόλοιποι).
Κοιτάνε το δώρο για πρώτη φορά όταν το ανοίγω, άρα για μένα ΔΕΝ έχει πλέον σημασία. Βγες φιλαράκι στα μαγαζιά να το ψάξεις και ας κάνει 5 ευρώ (σε κάποια άλλη χώρα ίσως) και αν δεν βρεις κάτι του γούστου σου πάρε μου ένα κοκκαλάκι των 2 ευρώ, αλλά να το χεις διαλέξει.
Φέρε μου στην τελική ένα λουλούδι από την γλάστρα σου (έστω από το παρτέρι δίπλα στο μετρό) αλλά να χεις αφιερώσει το δευτερόλεπτο να το σκεφτείς και να το κόψεις.

Διαβάζοντας τις κάρτες χρόνο με το χρόνο οι ευχές που μαζεύονται δεν λένε τίποτα.
Μόνο κάποιες αναμνήσεις από μεθύσια, εξομολογήσεις, ένα σχολείο για "μεγάλους", για όταν βρισκόμαστε στο δρόμο τυχαία, να χουμε κάτι να πούμε μεταξύ του "Που χάθηκες" και του "Τα λέμε".

Σε φιλώ, χρόνια πολλά στη Μυρτώ
the queen
ξ

p.s. κάθε ομοιότης με πραγματικά πρόσωπα, μόνο συμπτωματική δεν είναι :)

3/21/2005 02:13:00 μ.μ.  
Blogger J95 said...

> Τα άλλα τμήματα, στα δικά τους, δεν
> ζηλέψανε μιά φορά; Να πούνε ρε παιδιά,
> να μαζέψουμε - όχι για δώρο, μια
> τούρτα και ένα κεράκι. Τρία ευρώ ο
> καθένας. Οι δικοί τους οι απέναντι δεν
> έχουνε γενέθλια;

Θεώρημα: Δεν έχει καμία απολύτως σημασία αν βρίσκεσαι σε σχολείο, σε εταιρία, σε πανεπιστήμιο, σε στρατόπεδο, σε οτιδήποτε. Παντού και πάντα, τα άλλα τμήματα είναι πιο ξενέρωτα.

3/21/2005 03:01:00 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Τούτο το blog έχει μεταφερθεί στην διεύθυνση http://www.arkoudos.com/... Οσες καταχωρήσεις υπάρχουν εδώ, μπορείτε να τις βρείτε και εκεί, και καλύτερες!