Δευτέρα, Ιανουαρίου 30, 2006

θέλω να γυρίσω στα παλιά

Το Σάββατο έκανα μία βόλτα στην παλιά μου γειτονιά.

Μέχρι τον σεισμό του '99, έμενα στις εργατικές πολυκατοικίες της Κηφισιάς. Ο κόσμος συνήθως άκουγε μόνο το 'Κηφισιά' και έχανε το εργατικές πολυκατοικίες, που δεν έχει ιδιαίτερη σημασία για κανέναν που δεν έχει μείνει εκεί.

Έτσι, κάθε φορά που το έλεγα, έπρεπε να το τονίζω: Εργατικές Πολυκατοικίες.

Πέρασα εκεί αρκετά απο τα εφηβικά μου χρόνια - της Αθήνας τουλάχιστον.

Υπάρχει ακόμα εκεί ένα γήπεδο μπάσκετ, που με έκανε πολύ περήφανο για τα τρίποντα που βάραγα, ο "Κυριάκος" ένα mini market που με έκανε να αντιληφθώ τον ανταγωνισμό των "μικρών" με τους "μεγάλους" - και συγκεκριμένα με τον Βερόπουλο που έχει εκεί κοντά, τον παραλογισμό να βλέπεις δίπλα-δίπλα ένα ντάτσουν και μία μερσεντές, και, πάνω απο όλα, την αξία να έχεις ησυχία και λίγα αυτοκίνητα κάτω απο τον δρόμο σου.

Και το κόστος που έχει αυτό.

Το νοίκι ήταν καλό, αλλά η υγρασία εμφανιζόταν κάθε βράδυ, έκανε τα αυτοκίνητα να ποτίζουν και τα κόκκαλα να τρίζουν. Κεντρική θέρμανση δεν υπήρχε, χρησιμοποιούσαμε σόμπα πετρελαίου, που δεν την χώνευα πολύ, λόγω της μυρωδιάς - αλλά ζέσταινε καλά η ρουφιάνα.

Τα σπίτια ήταν τετραόροφα, οπότε δεν υπήρχε θέμα ασανσέρ.

Η απόσταση απο τον σταθμό της Κηφισιάς είναι περίπου 20 λεπτά με τα πόδια, σε μικρά, στενά πεζοδρόμια, και απο εκεί χρειαζόμουν μισή ώρα με το τραίνο (τριαντα πέντε λεπτά απο την ώρα που ξεκίναγε) για να φτάσω Ομόνοια.

Μετρημένα πράματα.

Πήγαμε λοιπόν εκεί, και κάναμε βόλτα σε -ακόμα χιονισμένα- δρομάκια. Δεν θυμόμουν τίποτα.

Μετά τον σεισμό, είχαν αλλάξει πολλά. Στο πίσω μέρος του σπιτιού είχε μία τεράστια αλάνα, χωράφια σκέτα - μετά τον σεισμό, ασφαλτωθήκανε ωστε να μπουν τα κοντέινερ των σεισμοπαθών.

Ένας μεροκαματιάρης πρωην γειτονας μου (δεν τον ηξερα καν) μου είπε οτι εκείνα τα χρόνια μετά τον σεισμό, ήταν πολύ δύσκολα...

Αρκετοι δικαιούχοι πάντως έχουν φύγει, και τα νοικιάζουν.

~

Τώρα μένω σε μία πολύ καλύτερη γειτονιά, στα Πατήσια. Πιο ζεστά, πιο κοντά, πιο εύκολα. Το σπίτι το νοίκιασα μόνος μου, και το επίπλωσα μόνος μου.

~

Παρόλα αυτά, οι αναμνήσεις κάνουν αυτό το μέρος πολύ ρομαντικό, και απο αναμνήσεις, άλλο τίποτα...

~

Το point? μία μέρα, θα φύγω απο τα Πατήσια. Θα πάω κάπου αλλού, θα τα ξεχάσω (όπως έχω ξεχάσει την Κίου, εκεί που έμενα πιτσιρικάς) και θα μ' αρέσει πολύ περισσότερο εκεί.

Ας φροντίσω τώρα να θυμάμαι τα πάντα απο εδώ, να γελάω με τα πάντα απο εδώ και να χαίρομαι τα πάντα απο εδώ. Γιατί κάποτε θα τα νοσταλγώ.

~

Δεν είχα σκοπό να μου βγεί έτσι αυτό το post αλλά το αφιερώνω απο καρδιάς στα παιδιά που (νομίζουν οτι) κακοπερνάνε στην Ινδία :-) Πάρτε τα καλύτερα παιδιά, μία μέρα (σας εγγυώμαι ότι) θα νοσταλγείτε τις στιγμές που περάσατε εκεί...

Τούτο το blog έχει μεταφερθεί στην διεύθυνση http://www.arkoudos.com/... Δεν έχει νόημα να κάνετε comment εδώ, αντιθέτως, αναζητήστε το ίδιο Post στο καινούργιο site!

3 Comments:

Blogger Giramondo said...

Αυτός ο μήνας ήταν δύσκολος...όλοι στις αναμνήσεις το ρίξαμε!!
Αλλά υπάρχει και μία γλύκα...

1/30/2006 06:57:00 μ.μ.  
Blogger gelial said...

Εισαι κι εσύ από το Διδυμότειχο, όπως οι περισσότεροι στις εργατικές; Ή ήσουν περαστικός; Οι άνθρωποι που μένουν εκεί έχουν πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία...
Και όντως είναι πολύ παράξενο να είσαι μερικά τετράγωνα από τις μαιζονέτες και την άλλη πραγματικότητα της Κηφισιάς

1/30/2006 08:05:00 μ.μ.  
Blogger Yian-Yiot said...

Arkoude kalimera. Exei apolito dikio otan les pos tha mas leipsei h oli fsi stin india. Einai pragmatika poli oraio na niotheis pos exei kai kathe mera na deis kati neo. Kai opos akribos perigrafeis kai sto blog sou merikes fores, oi anamniseis olon auton pou afinoume piso einai oti pio gliko menei apo ta xronnia pou pernane.

1/31/2006 09:32:00 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Τούτο το blog έχει μεταφερθεί στην διεύθυνση http://www.arkoudos.com/... Οσες καταχωρήσεις υπάρχουν εδώ, μπορείτε να τις βρείτε και εκεί, και καλύτερες!