Παρασκευή, Ιανουαρίου 28, 2005

Out of focus

Τι δεν πάει καλά με μένα;

Αναρωτιέμαι εδώ και καιρό. Τις αδυναμίες μου τις έχω παραδεχθεί, και τις έχω αγκαλιάσει. Νέο έτος, υπέροχα απρόσμενο, κι' όμως ταυτόχρονα σκοτεινό υπό το βάρος του παρελθόντος - αυτό δεν επιτρέπεται να είναι χειρότερο απο το προηγούμενο, ουτε καν ίδιο. Επιβάλλεται να είναι καλύτερο.

Κι όμως, πέρσυ τα πήγαμε τόσο καλά, που ήταν σχεδόν κατάρα. Γιατί όλα φέτος, φλεβάρης πιάνει να δεις, συγκρίνονται με τα περσινά, και χάνουν.

Οταν δεις τα πάντα, συμβιβάζεσαι μετά;

Ισως, ισως όχι. Σκοπός μου να μην αδικήσω, κανέναν, να φερθώ στον καθένα όπως του αρμόζει. Στο υπέροχο υπέροχα, στο άσχημο άσχημα, στο αδιάφορο αδιάφορα. Να είμαι ειλικρινής, με όλους, αλλά κάποιον ξεχνάω συνέχεια.

Ρε γαμώτο, ξεχνάω συνεχεια εμένα.

Αλλά καθώς δεν είμαι μόνος μου στον κόσμο, αυτά που θέλω, έχουν σχέση με τους άλλους. Τους συμπορευόμενους μου. Αυτους, που τώρα τελευταία, θαρρείς και θολώσαν κάπως στο οπτικό μου πεδίο, μουντζουρώσανε, γίναν out of focus.

Το παίρνω πίσω. Τις παλιές μου αδυναμίες αγκάλιασα σαν παιδιά μου - οι καινούργιες είναι σαν μπάσταρδα, φρέσκα υιοθετημένα, που δυσκολευομαι να αναγνωρίσω. Δεν είμαι σίγουρος οτι μπορώ, γέρασα βλέπεις κάπως, κουράστηκα. Χρειάζομαι διακοπές απο τον εαυτό μου.

Μήτε να τις υιοθετήσω θέλω τις ρουφιάνες, μήτε να τις αποκληρώσω.

Α, δεν βαριέσαι. Αμα θέλω, ας κάνω και αλλιώς.

Καμιά φορά, μ' αρέσει όταν δικαιολογώ τα γραπτά μου. Τα ξαναδιαβάζω και βγάζω πληρως νόημα, αλλά υποπτεύομαι οτι μόνο εγώ έχω το κλειδι. Οτι για τους άλλους είναι ασυνάρτητο αυτοαναιρούμενο κείμενο, θα το διαβάσουνε και θα πουν "πάει, τα 'χασε". Μπορεί - αλλά η ζωή δεν είναι μόνο η σειρά των καναλιών της τηλεόρασης, right?


Τούτο το blog έχει μεταφερθεί στην διεύθυνση http://www.arkoudos.com/... Δεν έχει νόημα να κάνετε comment εδώ, αντιθέτως, αναζητήστε το ίδιο Post στο καινούργιο site!

8 Comments:

Blogger Areth said...

ένα-δύο,ένα-δύο...λαμβάνουμε...όβερ

1/28/2005 02:58:00 μ.μ.  
Blogger krios3804 said...

Πότε σου μην ξαναπείς, ότι έχεις δει τα πάντα. Έχεις να δεις πολλά ακόμα στη ζωή σου. Δεν πιστεύω ότι εσύ, αρκείσαι σε τόσα λίγα.

Όσον αφορά αυτούς που θόλωσαν κάπως ο οπτικό σου πεδίο, μην ανησυχείς πάντα βρίσκουμε κάποια άλλα άτομα να ανάψουν να φώτα της ψυχής μας. Ίσως τότε αρχίσεις και εσύ να θυμάσαι λίγο τον εαυτό σου.

Δεν είναι δυνατόν να σε συμβουλεύω εγώ δάσκαλε. Συνήθως το αντίθετο γίνεται, έτσι δεν είναι;

1/28/2005 03:27:00 μ.μ.  
Blogger arkoudos said...

Areth, ό,τι που σε έβριζα σήμερα γιατί δεν ανανέωσες το blog σου.. :)

Krie, το παρερμήνευσες. Δεν μου θολώσαν άλλοι το οπτικό μου πεδίο, εγώ τους θόλωσα στο οπτικό μου πεδίο. Εγώ τους έκανα να φαίνονται θολοί, μυστήριοι, χωρίς σαφή όρια..

Και τώρα εγώ δεν ξέρω που ακριβως κινούμαι. Ολα είναι λίγο θολά γύρω, όχι απο την ταχύτητα - αλλά από την απουσία της.

Λέω πράγματα που δεν θέλω, ή δεν λέω πράγματα που θέλω να πω. Παρασύρομαι από την ανάγκη να τελειώσουν όλα λίγο ποιο γρήγορα, γιατί (στιγμές-στιγμές) χάνω την υπομονή μου να τελειώσουν όλα όταν πρέπει, αργά.



Ανακάλυψα και κάτι άλλο στην διαδικασία να βρω τι τρέχει.

Ολα μου θυμίζουν κάτι. Όλα έχουν ένα νόημα. Όλα με σπρώχνουν να κάνω κάτι, να αντιδράσω. Παλιά, έβλεπα μία ταινία απλώς - τώρα βλέποντάς την κάτι θα μου θυμίσει, κάτι θα μου πει. Μια σχέση, το ίδιο. Οι φίλοι θα μου πουν μια ιστορία. Θα διασκεδάσουν με κάτι δικό τους. Θα δω μία διαφήμιση. Θα ακούσω ένα τραγούδι.

Όλα αυτά γύρω μου απαιτούν κόπο και προσπάθεια να τα ξεπεράσω, είναι σαν να βαδίζω σε λασπωμένο, βαθύ έδαφος. Αυτά που πριν με ευχαριστούσαν, όλα όσα ήταν ηδονή, τώρα σημαίνουν κάτι, απέκτησαν παρουσία. Το νόημα που ξαφνικά κουβαλούν, μου βαραίνει τις πλάτες.

Τίποτα δεν είναι απλό, διασκεδαστικό.

Και φυσικά δεν φταίνε αυτά, ε; Εγώ που τα αποκωδικοποιώ, ή που νιώθω ότι όλα αναφέρονται σε μένα, αποκλειστικά. Αυτό το τραγούδι μιλάει σε μένα, αυτή η ταινία το ίδιο, η ζωή του φίλου μου έγινε για να μου θυμήσει εμένα κάτι, και όχι για να την ζήσει αυτός.

Αυτό είναι το καινούργιο μου ελλάτωμα. Αυτή η καινούργια μου αδυναμία. Και αυτό καλούμαι ή να ξεπεράσω, ή να αποδεχθώ.

Γι αυτό λέω ότι χρειάζομαι διακοπές απο τον εαυτό μου.

1/28/2005 03:48:00 μ.μ.  
Blogger Taflinel said...

Όταν μπαίνεις στην λογική/επιλογή του "επιβάλλεται", πρέπει να είσαι έτοιμος ψυχολογικά να τη στηρίξεις.

Μπορεί κιόλας να έχεις φτάσει και απλά να μην το 'χεις καταλάβει. Όπως οι παλιές αδυναμίες σε συνδέουν με το παρελθόν, έτσι πρέπει να δώσεις χώρο και στις καινούριες για να σου δείξουν το παρόν.

Καλή τύχη στην προσπάθεια...

Υ.γ. Μ' αρέσει που από τη μια λες πως ξεχνάς τον εαυτό σου κι από την άλλη νιώθεις πως όλα αφορούν εσένα. Εσύ δεν αυτοαναιρείσαι, αυτοσυμπληρώνεσαι... :)

1/28/2005 05:27:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Giati les oti ksexnas ton eayto sou? Skepsou ligo kalytera kai tha deis oti den einai etsi. As ksekinisoume apo to pio aplo kai ta ypoloipa ta briskeis monos sou. Gia poion grafeis se ayto to blog? Gia esena i gia tous allous? Thelo na pisteyo oti grafeis prota gia esena kai meta gia tous allous. Na mia kali praksi pou kaneis kathimerina gia ton eayto sou. Psakse kai alles...psakse...

Nikolas

1/28/2005 08:20:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Μεγαλώνεις και ωριμάζεις και αλλάζεις. ;)
Ιφι

1/28/2005 10:43:00 μ.μ.  
Blogger vanesssa said...

χμμ..έχω νιώσει έτσι.Μια αγκαλιά βοηθάει σ'αυτές τις φάσεις.Οποιαδήποτε αγκαλιά!

1/28/2005 11:17:00 μ.μ.  
Blogger DiS said...

Α, ρε Γιάννη!
Welcome to the club κι ας άργησες.

Είσαι μες την τρελλή χαρά, η ζωή σου μια ευθεία γραμμή προς όλους και προς εσένα και ξαφνικά ... τι; Τι είναι αυτό που σε κάνει να θέλεις να κάνεις το μεγάλο μπαμ κατά της παγκόσμιας αδικίας, κατά των εξοπλισμών, κατά της πείνας, κατά των ηλίθιων αποφάσεων που παίρνουν οι πολιτικοί, κατά των γειτόνων που βλέπουν Star και μεγαλώνουν τα παιδιά τους με δαύτο, κατά της Γιουροβίζιον, κατά του γνωστού που λέει μεγάλα λόγια, κατά του εαυτού σου που ανακαλύπτεις ότι κάνει το ίδιο, κατά της αδυναμίας σου να σώσεις τον κόσμο;

Και νάμαστε στη φάση προσαρμογής. Δεν θα σώσουμε τον κόσμο. Να σώζαμε τον εαυτό μας; Να γινόμαστε ότι είμαστε και όχι ότι "πρέπει" να είμαστε; Αργά για να γραφτούμε στους "Ανώνυμους Αναρχικούς", μας έχει μείνει και κουσούρι από παιδιόθεν ότι δεν είναι σοβαροί τύποι. Άσε που δεν κρατάνε και για πολύ οι διαθέσεις μας αυτές.

Τώρα;
Που βαδίζουμε τώρα; Γιατί γινόμαστε ακατάληπτοι όταν γράφουμε τα απλοϊκά "θέλω" μας; Γιατί μας λένε όλοι ότι τα πάντα είναι περίπλοκα και οι ισσοροπίες λεπτές και οι απόψεις όλων σεβαστές και τίποτα να μη γίνεται; Γιατί να θέλουμε να γίνουμε μικροί δικτάτορες στο ξαφνικό μπας και μπορέσουμε να εξηγήσουμε όσα καταλαβαίνουμε αλλά αδυνατούμε να τα χώσουμε στα ξένα κεφάλια; Εμείς ... που είμαστε τόσο δημοκρατικοί, ρε γμτ! Που καταντήσαμε;

Πουθενά. Απλά κοντεύουμε να σκάσουμε, όπως σε κείνο το ποίημα του Καβάφη, το "Ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης".

Και είναι πιά αργά για να γίνουμε "κακοί". Άσε που δεν είμαστε μαθημενοι και στο περιθώριο ...

Δεν ακούγεσαι ούτε διαβάζεσαι ως άτομο που "τάχει χάσει". Ακούγεσαι σαν και μας. Ή όπως θα θέλαμε ίσως να ακουγόμαστε και μεις ώρες ώρες ...

1/31/2005 01:46:00 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Τούτο το blog έχει μεταφερθεί στην διεύθυνση http://www.arkoudos.com/... Οσες καταχωρήσεις υπάρχουν εδώ, μπορείτε να τις βρείτε και εκεί, και καλύτερες!