Δευτέρα, Δεκεμβρίου 13, 2004

(Ι)δανεικές Ζωές

Εδώ και λίγες ημέρες, παίζω ένα παιχνίδι που λέγεται Sims 2. Σκοπός του δεν είναι να σκοτώσεις τους εχθρούς, να τρέξεις πιο γρήγορα από τους άλλους, ή να βάλεις γκολ.

Σκοπός του είναι να ζήσεις.

Πριν συνεχίσω, ένα μικρό (tiny) φλασμπακ στην σχέση Γιάννη - ηλεκτρονικών παιχνιδιών.

Παίζω παιχνίδια (ηλεκτρονικά) από τότε που ο πατέρας μου έκανε την μεγάλη κίνηση και μου αγόρασε έναν Amstrad 6128. Η είσοδος στον κόσμο των ηλεκτρονικών παιχνιδιών, ήταν άμεση, και επιβλαβής - καθώς, βιβλίο δεν άνοιξα έκτοτε (ούτε και πριν, για να λέμε την αλήθεια- αλλά τα κομπιούτερα αποτελούν μιά θαυμάσια δικαιολογία γιατί δεν έγινα γιατρός, αρχιτέκτονας ή δικηγόρος όπως όλος ο κόσμος). Υστερα αγόρασα μόνος μου μία Amiga 500 και, τέλος, ένα PC. Σε όλους αυτούς τους υπολογιστές, ασχολήθηκα σοβαρα μόνο με δύο τάξεις παιχνιδιών: Τα Football Games, (βλ. Match Day II, Kick off, Goal, Fifa, Evolution Pro Soccer) - και, περιστασιακά, μερικά driving games. (Σαν ακούω τον Βασίλη να λέει: "Ποδόσφαιρο και Οδήγηση... δύο πράγματα που θα ήθελες πολύ να μάθεις, αλλά όχι αρκετά..." - πόσο δίκιο έχεις φιλαράκι). Έχω να παίξω καινούργιο παιχνίδι, εδώ και 7-8 χρόνια. Δεν έχω κολλησει με το παραμικρό, έχω ένα σοβαρό πρόβλημα με 3D παιχνίδια τύπου Doom (εκεί έχω μείνει - ψέμματα, υπάρχει και η Λάρα) γιατί ζαλίζομαι και ανακατεύομαι.

Εκεί που κάποτε δεν έχανα Pixel, δεν ξέρω ούτε το κορυφαίο παιχνίδι όλων των εποχών για την τελευταία δεκαετία.

Κλείνει η παρένθεση.

Πίσω στα Sims. Τα Lemming's τα θυμάστε; μοιάζουν πολύ τα δύο παιχνίδια. Έχεις στα χέρια σου την ζωή των ανθρώπων που ονομάζονται Sims. Αντί να μιλάμε για μία ομάδα ανθρώπων, εδώ ελέγχεις χαρακτήρες, προσωπικότητες με χαρακτήρα που απλώς πρέπει να βγάλουν την μέρα. Να χέσουν, να φάνε, να ερωτευτούν, να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους, να καθαρίσουν, να κοιμηθούν, να πιούνε καφέ, να μιλήσουν με άλλα sims, να παντρευτούν, να γεννήσουν άλλα simsάκια, να πάνε σχολείο, να χτίσουν το σπίτι τους, να αγοράσουν καινούργια πράγματα, να γυμναστούν, να ζωγραφίσουν, να πουλήσουν τους πίνακές τους, να, να, να.

Να ζήσουν.

Νέβερ έντινγκ παιχνίδι, πρέπει να πω. Πέθανε ο ένας, ζουν όμως τα παιδιά του, με τις ίδιες ανάγκες.

Ε, λοιπόν, κόλλησα. Για ώρες. Είχε πολλά χρόνια να μου συμβεί - ξέχασα να φάω. Πιάστηκα. Και όταν τελείωσε το κόλλημα με τα Sims, άρχισε με τα σπίτια τους.

Βλέπεις, εκτός απο τα Sims, σχεδιάζεις και τα σπίτια τους.

Βάλε τοίχους, βάλε πατώματα, βάλε έπιπλα, φτιάξε κατασκευές. Ο μικρός μας αρχιτέκτονας (plus πολιτικός μηχανικός).

Η Eve βρήκε τον μάστορά της.

Και χτίζω, και επιπλώνω, και να βάλω ένα κρεβάτι εδώ, και ένα στερεοφωνικό εκεί, ένα ταβάνι παραπέρα. Και αφού βρήκα και το tip για άπειρα λεφτά, βάλε και μία πισίνα, και ένα τζακούζι, και να πετάξουμε και έναν όροφο απ' εδώ που 'χει πλάκα. Και άρχισαν και τα προβλήματα του τύπου δεν μπορείς κύριε να έχεις την τουαλέτα στον τρίτο και την κουζίνα στο ισόγειο, καθότι μακριά και που να τρέχει ο Sim σου. Κοίτα να δείς που κάνω και μελέτες ευχρηστίας κτιρίων. Το ίδιο κάνουν και άλλοι, δείτε εδώ διαμάντια.

Οι εσωτερικές συγκρίσεις, είναι εύκολο να γίνουν. Οτι δεν έχω δική μου ζωή (ψέμματα, και έχω, και μ'αρέσει πάρα πολύ). Οτι θέλω να έχω τον έλεγχο των άλλων (ψέμματα, οι άνθρωποι που με ζουν από κοντά μπορούν να πιστοποιήσουν ότι κρατάω καλά τις αποστάσεις). Οτι δεν έχω (ή θα ήθελα να έχω) τον έλεγχο του σπιτιού μου (απολύτως αλήθεια, παλιό μεγάλο μου όνειρο).

Περνάω όμως καλά. Το εννοώ. Διασκεδάζω ρε παιδιά, όπως είχα καιρό να κάνω στον κομπιούτορά μου.

Και όπως έχω ξαναπεί: Δεν με πειράζει αν είμαι πρεζόνι, να το ξέρω όμως τουλάχιστον.

Πι-Ες: θα περάσει και αυτό. (Ξανά)εμαθα απο που κλείνει. Είναι ένα σημάδι, όσο να πεις.



Τούτο το blog έχει μεταφερθεί στην διεύθυνση http://www.arkoudos.com/... Δεν έχει νόημα να κάνετε comment εδώ, αντιθέτως, αναζητήστε το ίδιο Post στο καινούργιο site!

10 Comments:

Blogger thas said...

Όσοι πατάμε πλήκτρα στον υπολογιστή, όλο και κάτι ξέρουμε από κόλλημα με παιχνίδια. Τα περί ελλειμμάτων ζωής ούτε πρωτοετείς τμημάτων ψυχολογίας δεν πρέπει να τα υποστηρίζουν, καθώς ό,τι και να κάνουμε κάποιο έλλειμμα θα καλύπτει(με μεγαλύτερο όλων το πάθος της γραφής που καλύπτει κάτι τεράστιες τρύπες ζωής).
Τουτοιοτρόπως, ούτως ειπείν, ήγουν τουτέστι δηλαδή, καλώς πράττς ό,τ πράττς, στοχεύοντας στη μη δημιουργική αξιοποίηση του πολύτιμου χρόνου σου, συμβουλή που μας έχει σπάσει τα νεύρα από αρχαιοτάτων.

Πάντως, επειδή έπαιζα για δυο χειμώνες τη Λάρα με κατεβασμένο τηλέφωνο και την κοτσίδα της να ανεμίζει και στα όνειρά μου ακόμα, σου λέω ότι ο μόνος τρόπος να σταματήσεις είναι η εξάντληση. Θα προσκυνήσεις χαράματα, ο νέος χρόνος θα χτυπάει την πόρτα σου κι εσύ, αξύριστος, θα χτίζεις, θα χτίζεις...

Σ' εκείνη τη φάση μπορείς να σηκωθείς απότομα, να ρίξεις ένα απελπισμένο βλέμμα γύρω σου και να μουτζωθείς. Θα είναι η αρχή του τέλους για τους sims.

Επειδή όμως είσαι ακόμα καινούριος, σε περίπτωση που δεν τα ξαναπούμε λόγω κολλήματος, σου εύχομαι καλή χρονιά γεμάτη εκατομμύρια simsakia...

12/13/2004 04:32:00 μ.μ.  
Blogger arkoudos said...

Δηλαδή, δεν φτάνει που είμαι κολλημένος με τα sims, τώρα ανακαλύπτω οτι είμαι κολλημένος και με το πάθος της γραφής!

Οχι ρε γαμώτο, γιαυτό δεν πάω σε γιατρούς: εκεί που πας για ένα, σου ανακαλύπτουν δέκα...

:)

12/13/2004 05:46:00 μ.μ.  
Blogger diafanos said...

2 σχόλια:

α) Για όσους δεν κατάλαβαν με το "Εκεί που κάποτε δεν έχανα Pixel" o ποιητής εννοεί το περιοδικό όχι την ψηφίδα στις οθόνες. Σωστά;

β) Ο Νeal Young λεει "There's a lot to learn from wasting time" - μάλλον κάτι τέτοιο εννοεί ε;

12/13/2004 06:00:00 μ.μ.  
Blogger arkoudos said...

2 απαντήσεις:

α) προφανώς

β) καλά τα λέει ο Neal (που ήταν οταν ο πατέρας μου με ρώταγε όταν έβλεπα Αθλητική Κυριακή στην ΕΡΤ, αν διάβασα; Που;)

12/13/2004 06:07:00 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Αρκούδε τι μου θύμισες!
Είχα παίξει τους Σιμς προ πολλών ετών για μία και μόνη φορά. Εντός 15 λεπτών ή κάτι τέτοιο είχα πραγματοποιήσει άνευ προηγουμένου γενοκτονία στο σπιτάκι τους -και πέθαναν όλοι με φρικτούς τρόπους: ακατούρητοι, νηστικοί, κλπ.).
Έπαθα μεγάλο σοκ και φόρτωσα ένα κάρο τύψεις -οπότε δεν επανέλαβα το εγχείρημα- Αρκετές τύψεις έχω.

Ιφιμέδεια

Υ.Γ. Βλέπω να με περιμένει πρώτο τραπέζι πίστα στην Κόλαση...(βλ. post στης Μάντυς..)

12/13/2004 06:31:00 μ.μ.  
Blogger Phantasmak said...

Καλό είναι. Όσους ξέρω που έχουν παίξει το Sims 1 το έχουν βρει εθιστικό. Εδώ και λίγες μέρες έχω και γω το 2 και δυστυχώς λόγω φόρτου δεν έχω παίξει πολύ. Πάντως έχει φάση. Καλύτερο από πολλούς άλλους τίτλους που κυκλοφορούν στην αγορά.

12/14/2004 12:14:00 π.μ.  
Blogger wisdom said...

Χεχε, θυμήθηκα τα Τamacotchi, μόνο που αυτά αρκούνται στα βασικά: μαμ, κακά και νάνι :-)

Ήθελα από παλιά να παίξω τους Sims1, μου δώσανε ένα αντιγραμένο cd αλλά δεν έπαιζε.Έκτοτε δεν έκανα ξανά την απόπειρα.

12/14/2004 01:10:00 π.μ.  
Blogger Sofia said...

Αρκούδε είσαι ένας ρομαντικός και γι'αυτό σου βγάζω το καπέλο. Περιμένω πώς και πώς να αποκτήσω και το δικό μου Sims2 και θα γίνει ο χαμός παιδιά - θάματα θα κάμω πάλι!

12/14/2004 01:48:00 π.μ.  
Blogger Oneiros said...

Χμ .. για να δούμε: τα Creatures ήταν αξιαγάπητα, αλλά μου βγαίναν όλα ρεμάλια, τρώγαν απαγορευμένα φρούτα και την κάνανε για εξερεύνηση σε μακρινά νησιά με κακιές παρέες (για να μάθουν γράμματα, ούτε κουβέντα!)' τουλάχιστον καλοπερνούσαν τα ζωντόβολα.

Το Tamagotchi, μου το χάρισε μιά κοπελιά, ως σύμβολο της σχέσης μας, για να το ταίζω όσο είμαι μακριά της. Το πρόσεχα όσο μπορούσα, αλλά δεν ήταν γραφτό του: τα τίναξε μια μέρα για τα καλά (ούτε με hard reset δεν επανέρχονταν). Not my fault, I swear! Η σχέση ακολούθησε, soon after..

Των Sims έκανα την γνωριμία πριν 2 χρόνια, όταν είχαν αρχίσει να πρωτοεμφανίζονται τα reality show: έφαγα πρωτοφανές (ακόμα και για τα μέτρα μου) κόλλημα, το οποίο όμως διάρκεσε μόνο μία ημέρα, ώσπου δηλαδή συνειδητοποίησα ότι έπαιζα ένα reality στον υπολογιστή μου και το απεγκατέστησα πάρ'αυτα.

Γενικά, λατρεύω τα computer games και δε μετανιώνω τις ώρες που έχω 'σπαταλήσει' για χάρη τους. Δεν κατακρίνω όσους ευχαριστιούνται τους Sims και παρόμοια παιχνίδια, αλλά εμένα κάτι δε μου πάει καλά στο να προσπαθώ να εξομοιώσω τη ζωή, όταν μπορώ να την ζήσω (not that I always do). Για τα στρατηγικά και διαχείρισης πόρων είναι διαφορετικά τα πράγματα, αλλά ακόμα κι αυτά με κούρασαν κάποια στιγμή. Τώρα πλέον, στο λίγο 'ακοινώνητο' χρόνο που έχω για να ξεσκάσω, προτιμώ τα παιχνίδια πρώτου/τρίτου προσώπου, adventures, παιχνίδια ρόλων και εξομοιωτές πτήσης με υπόθεση (πχ. Freelancer). Γενικά, οτιδήποτε έχει τοπία, ιστορία, χαρακτήρες και challenging εχθρούς (τους τελευταίους, για εκτόνωση της αδρεναλίνης και εξάσκηση αντανακλαστικών). Καλή ώρα, το Half Life 2, τον τελευταίο καιρό (αν και το Far Cry ήταν σαφώς ανώτερο παιχνίδι).

12/14/2004 03:15:00 π.μ.  
Blogger arkoudos said...

Εντωμεταξύ, είχα και εγώ απο αυτά τα πλάσματα που τρώνε, χέζουν, κοιμούνται, διασκεδάζουν (σε αυτόνομο ηλεκτρονικό γκατζετάκι). Δεν αντεξα με την κωλόφατσα, αντε να πάει να γαμηθεί, όλο γκρίνιαζε. Το βρήκα ψόφιο και το λυπήθηκα. Ασταδιάολο στεναχωρέθηκα πρωϊ-πρωϊ...

12/14/2004 12:48:00 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Τούτο το blog έχει μεταφερθεί στην διεύθυνση http://www.arkoudos.com/... Οσες καταχωρήσεις υπάρχουν εδώ, μπορείτε να τις βρείτε και εκεί, και καλύτερες!